Afryka - tak po prostu

Ogłoszenie [Warszawa]

2008-04-01T23:55:00.000-07:00

Dodaliśmy nowe "archiwalne" wpisy. Zapraszamy do obejrzenia:
Wózek i Napisy cz.2

Slajdy [Gdynia & Warszawa]

2008-02-18T11:24:00.000-08:00

Wszystkich, którzy chcieliby zobaczyć nas na żywo i obejrzeć nasze pokazy zapraszamy:
- w Gdyni w czasie "Kolosów" 7 marca o 16:55 w Centrum Gemini - kino Silver Screen, szczegóły na http://kolosy.pl/program2008.php
- w Warszawie w ramach pokazów Tramp'a na SGH 11 marca, 13 marca, 18 marca o 19:00 w Auli II, szczegóły na http://www.tramp.waw.pl/kte_tramp/slajdy.php

Już w domu [Polska]

2008-02-11T09:19:00.000-08:00

Wróciliśmy!
Przez ostatnie pół roku przebyliśmy ponad 20 tys. km, spaliśmy w 78 różnych hotelach, 40 nocy spędziliśmy w namiocie lub "pod gołym niebem", tylko 8 razy mieliśmy okazję wziąć ciepły prysznic. Przywieźliśmy ze sobą 10 tys. zdjęć, prawie 1 000 minut muzyki, kilkanaście pamiątek, 70 stron dziennika podróży i cały bagaż wspomnień.
Tak jak zmieniały się kraje, które odwiedzaliśmy, tak zmienialiśmy się i my sami:

Maroko - luty 2008

Maroko - luty 2008

Sahara Zachodnia - styczeń 2008

Mali - grudzień 2007

Burkina Faso - grudzień 2007

Uganda - listopad 2007

Etiopia - wrzesień 2007

Egipt - sierpień 2007

Wózek [Afryka]

2008-02-10T23:53:00.000-08:00

Przez całą naszą podróż nie natknęliśmy się na ani jeden wózek. W całej Afryce dzieci podróżują bowiem tylko w taki sposób:

Napisy cz. 2

2008-02-06T23:51:00.000-08:00

Oto kilka napisów, na które natknęliśmy się podczas naszej podróży:

Power Rangers trasportu

Ładowanie baterii {W Ugandzie komórki sa popularniejsze niż elektryczność}

Jakość zaczyna się od CIEBIE!

Nie załatwiaj się tu, skorzystaj z toalety w środku.

Ktokolwiek złapany na pluciu lub wydmuchiwaniu nosa w okolicy basenu zostanie natychmiast wyrzucony z kompleksu.

Cywilizacja [Maroko]

2008-02-05T12:45:00.000-08:00

Dotarlismy juz do przedmurza Europy. Cywilizacje widac na kazdym kroku, miedzy innymi po ilosci anten satelitarnych (przy okazji swiadczy to zupelnym braku kablowki - ale to juz inna historia). A to kilka zdjec, zeby nie byc goloslownym.

Oukmaiden - Narty w Afryce [Maroko]

2008-02-05T05:23:00.000-08:00

W Maroku odwiedzil nas Mariusz. Nie bylo wiec mowy, zebysmy razem nie pojechali na narty. Wbrew pozorom snieg byl - w tym sezonie padalo juz az dwa razy! Cztery wyciagi orczykowe i jeden krzeselkowy (z arcytrudna trasa czarna) sprawily, ze w Oukmaiden zostalismy prawie trzy dni.

Jbel Toubkal 4167m [Maroko]

2008-02-03T12:00:00.000-08:00

Szczyt zdobyty. Oto kilka zdjec:

Zdjecia [Senegal, Mauretania, Sahara Zachodnia, Maroko]

2008-01-27T10:11:00.000-08:00

Przez ponad tydzien Bastek nie zrobil ani jednego zdjecia! W koncu zrobilo mi sie go zal i poprosilam, zeby zilustrowal ten wpis. Oto efekt:

Korupcja [Mauretania, Maroko]

2008-01-26T09:25:00.000-08:00

Poniewaz ani w Mauretanii, ani w Maroko zjawisko korupcji nie wystepuje, nie mozemy na powyzszy temat nic napisac. Jednoczesnie wszystkich; ktorzy mogli poczuc sie urazeni tytulem tego wpisu (w szczegolnosci mauretanskich straznikow granicznych i marokanska policje) przepraszamy.

Innymi slowy:

Podroz z Nawakszot (stolicy Mauretanii) do Agadiru - lacznie prawie 2000 km, 60 h - przebylismy w kabinie marokanskiej ciezarowki. Przejazd przebiegal calkiem sprawnie, co zawdzieczamy glownie naszemu kieropwcy i jego doskonalej znajomosci miejscowych realiow :)

Plastik

2008-01-22T12:17:00.000-08:00

Wstęp
W Afryce panuje swoisty kult plastiku. Co byśmy nie kupowali, zawsze dostaniemy torebkę. Nawet obraną sztukę pomarańczy zapakują w plastikową siatkę. Taka moda.

Blog właściwy
Jedziemy minbusem. Po drodze ktoś zakupił kawałek arbuza (oczywiście w siatce). Chwila i owoca nie ma. Tak jak i plastikowej torebki. Wyleciała przez okno...

Aneks statystyczny:

Plastikowe fotki:

Innymi slowy:

Dotarlismy juz do Nawakszot - stolicy Mauretanii. W ciagu najblizszych dni szybkim krokiem zamierzamy przemiescic sie az do Marakeszu - tam kolejny przystanek.

Timbouctu [Mali]

2008-01-20T12:28:00.000-08:00

Do Timbouctu chcielismy pojechac od zawsze. Tajemnicze miasto u wrot Sahary, miasto "tysiaca manuskryptow", itp. Prawdziwym miloscia do Timbouctu zaplonelismy jednak dopiero po uslyszeniu tego oto wierszyka:

"When Tim and I to Melbourne went,

we ment some ladys in a tent,

they were three and we were two,

I booked one and Tim booked two."

Bastek podjal kilka prob przeniesienia tego tekstu na grunt polski. Niestety tlumaczenia nie sa juz tak blyskotliwe jak oryginal:

"Kiedy wojska niemieckie na Moskwe szly,

przekroczyc musialy rzeki trzy,

Na mape spojrz, tu na stol;

Wisle i San przeswly tam, Bug tu."

"Kiedys w ogrodzie moim o to tym,

Pokrytym dzis przez piach i pyl.

Rosly trzy drzewa, popatrz w dol.

Sosna i grab tam, buk tu;"

"Kiedys moj kumpel Tim z Cornwalii

na urlop wybral sie do Mali.

Zamiast w stolicy zostac dziesieciu dob,

czas spedzic przeciez Tim mogl tu!"

Main de Fatma [Hombori, Mali]

2008-01-17T08:08:00.000-08:00

Main de Fatma, czyli Reka Fatimy - to wspinaczkowa Mekka Mali. My co prawda bylismy tam tylko dwa dni i tylko po to by pochodzic po okolicy, ale i tak bylo warto. A z naszego kempingu gora wygladal tak:

Festival au Desert [Mali]

2008-01-16T05:46:00.000-08:00

W czasie "Festiwalu na Pustyni" urzeklo nas kilka kapel, m. in. ten zespol Tuaregow:

Ale i tak najbardziej podobala nam sie widownia

ogladajaca wystepy w grzbietu wielblada

A skoro festiwal mozna z grzbietu wielblada ogladac to czemu i nie filmowac?

Kraj Dogonow [Mali]

2008-01-12T08:59:00.000-08:00

Rejs [Mali]

2008-01-07T12:30:00.000-08:00

Moze wybrac sie na rejs?

- pomyslala Maria Wejs.

No to zesmy pojechali,

nie ma przeciez jak na fali...

Poogladac zycie rzeczne

i odetchnac tez troszeczke.

Lacznie cztery dni na lodzi,

bo jestesmy wiecznie mlodzi.

"Spontanicznie, niebanalnie"

- jak to mawia Krzys jowialnie.

Na pokladzie jest jedzenie,

karton wody, zadaszenie.

Wszystko czego duszy trzeba,

by na ziemi zazyc nieba.

Tylko Bastek znudzon rejsem

zaczal bloga pisac wierszem...

Innymi slowy:

Mielismy troche czasu, wiec wybralismy sie na rejs. Zamiast planowych 24 godzin wycieczka zajela nam 80!

Wypalamy DVD

2008-01-03T12:25:00.000-08:00

Kiedy rok temu w Yangunie bez problemu, tanio i sprawnie wypaliliśmy zdjęcia na DVD pomyślałem, że skoro takie rzeczy możliwe są w Myanmarze, to rewolucji technologicznej nie jest w stanie oprzeć się żaden kraj. Nasz pobyt w Afryce stawia ówczesne przemyślenia w zupełnie nowym świetle.
Pod kątem dostępu do Internetu najgorzej było w Etiopii. Tam np. standardem jest podłączenie dziesięciu komputerów do sieci przez jeden modem! Siedząc w Cyber Cafe ma się wrażenie, że bierze się udział w jakimś artystycznym happeningu. "Właściciel udaje, że zapewnia nam dostęp do net'u, my udajemy, że z niego korzystamy i jeszcze za to płacimy."
Nic więc dziwnego, że w Etiopii o wypalaniu DVD nawet nie marzyliśmy, czekając na Nairobii. I słusznie, bo w siódmej z kolei kawiarence mieli wypalarkę. Pierwszą płytę co prawda wypalaliśmy przez 1,5 h, ale przy drugiej poszło już sprawniej.
Od tego czasu podejmujemy dość regularne próby znalezienia kawiarenki lub zakładu fotograficznego oferującego taki usługi. Efekt? Jak na razie płyty udało się wypalić w 2 z 10 afrykańskich stolic. Poza Kenią, komputer z wypalarką mieli jeszcze w Ghanie.
Czasem problemem jest nawet kupienie czystej płyty DVD. Najlepsze pod tym kątem było Niamey - stolica Nigru. W całym mieście znaleźliśmy tylko jeden sklep, w którym mieli DVD. Właściwie jedną płytą, którą chciano nam sprzedać za bagatela 50 USD!
Nauczyliśmy się też, że nie wszystko złoto co się świeci. W Ugandzie rzekoma wypalarka okazała się być jedynie czytnikiem DVD, ale niestety zorientowalismy sie dopiero po 2 godzinach przegrywania zdjęć z aparatu. Historia skończyła się i tak dość szczęśliwie, bo wypaleniem 5 płyt CD (przez kolejne 2 godziny).
Nic więc dziwnego, że gdy w malijskim Segou (miasto wielkości Piotrkowa Trybunalskiego) znaleźliśmy supernowoczesną kawiarenkę, której właściciel twierdził, że ma wypalarkę DVD byliśmy więcej niż sceptyczni. Ku naszemu zdziwieniu wstępne oględziny wykazały, że ma rację! Nastęnego dnia wróciliśmy więc z czystymi płytami, przegraliśmy zdjęcia, włączyliśmy nagrywanie i ...1%, 2%, 3%, 4%, 5%, błąd. To samo za drugim razem. Chyba macie pecha - podsumował właściciel kawiarenki.

Targ w Djenne [Mali]

2008-01-02T11:59:00.000-08:00

Na odbywajacym sie w cieniu glinianego meczetu targu w Djenne
spotkac mozna przybyszy z najodleglejszych stron swiata:

Kanady

Belgii

Francji

Japonii

i jeszcze wiecej z Francji

Innymi slowy:

Mali jest popularnym celem urlopowym, szczegolnie wsrod narodow francuskojezycznych. I tak w malej miejscowosci Djenne spotkalismy wiecej turystow niz dotychczas w calej Afryce Zachodniej!

Po swietach

2007-12-29T09:48:00.000-08:00

4,5 miesiąca podróży odcisnęło już poważne piętno na naszych żołądkach. Afrykańskie jedzenie nie jest nawet takie złe. Do smaku wszechobecnej koziny można się przecież przyzwyczaić. A na deser do wyboru cały wachlarz tropikalnych owoców: od ananasów po mango i papaje.

Tylko czemu w supermarkecie nie możemy się odkleić od gabloty z serami. A myśl o łowickim schabowym z ziemniakami pojawia się już koło 9-tej i nie ustępuje do wieczora.

Ostatnio zaczęliśmy nawet tworzyć taką listę PPZ, czyli Po Powrocie Zjemy:
- schabowego z ziemniakami
- zrazy z kaszą i buraczkami
- wołowinę w czosnku
- fasolkę po bretońsku
- placki ziemniaczane
- pierogi leniwe
- naleśniki na słodko i na ostro
- zapiekanki z kiełbasą á la "Misiek"
- quiche loraine
- lazanię
- mielonego z frytkami
- fondue serowe i mięsne z bagietką z masłem czosnkowym
- sałatkę grecką
- fasolkę szparagową
- tort bezowy
- kopytka z sosem pieczarkowym
- pierogi z mięsem, kapustą i ruskie
- pieczonego łososia
- pstrąga w barze Przystań
- pomidorówkę
- żurek z białą kiełbasą
- ogórkową
- sałatkę z czerwonej kapusty z dużą ilością czosnku
- pieczony schab ze śliwką
- zielone mięso z ryżem
- zapiekankę z ziemniaków i jajek z beszamelem
- grzybową z kluskami
- śledzie w oleju
- gulasz
- ogórki małosolne
- karkówkę z grilla
- ziemniaki z żaru
- kiełbasę z ogniska
- łubiankę truskawek
- kilogram śliwek
- gołąbki
- naleśniki z jagodami w "Giertychówce"
- wieprzowinę w pięciu smakach od "Chińczyka"
- placki z jabłkami
- de Volaille'a z frytkami
- surówkę z porów i groszku
- selera z orzechami
- grzybki marynowane
- jajecznicę z kurkami
- faworki
- polski chleb ze smalcem i solą
- kabanosy
- gotowane parówki
- makaron z rokpolem
- maliny
- rosół z kluseczkami
- czereśnie
- orzechy włoskie
- orzechy laskowe
- pieczarki panierowane
- szarlotkę
- murzynka (hehe)
- piernik
- babkę gotowaną
- sernik
- paschę
- torta
- szynkę wędzoną
- tatara
- stek á la Bismarck
- mizerię
- stek z tuńczyka
- cukinię smarzoną
- kalafior/brokuły pod beszamelem
- poziomki
- kluski śląskie
- placuszki z akacjami
- pasztet domowy
- surówkę z tartej marchwii
- kajmak
- budyń czekoladowy
- szaszłyki
- młode ziemniaki z twarogiem
- jogurt owocowy
- pizzę z Bravo w Sopocie
- omlet z dżemem
- kogiel-mogiel

...i zasmażka.

Transport [Bamako, Mali]

2007-12-28T04:20:00.000-08:00

Zaczęliśmy się ostatnio zastanawiać czego musiałoby zabraknąć w afrykańskim samochodzie, żeby nie wyruszył w trasę.
Jechaliśmy:
- bez hamulca nożnego;
- bez żadnego z lusterek;
- bez tylnej szyby;
- bez bocznych szyb;
- bez klaksona (ku rozpaczy kierowcy);
- bez wycieraczek w deszczu;
- bez świateł w nocy;
- notorycznie bez działających zegarów na desce rozdzielczej;
- zawsze bez pasów.
Jak na razie tylko jedno jest pewne: w Afryce samochód nie pojedzie bez...pasażerów!

Dzisiejsze zdjecia z postoju taksowek w Bamako.

Innymi slowy:

Dojechalismy juz do Bamako, co oznacza ze Sylwestra spedzimy gdzies w Mali, gdzie jeszcze nie wiemy :)

Wesolych Swiat

2007-12-24T12:41:00.000-08:00

Afrykanski Mikolaj zyczy wszystkim czytelnikom Wesolych Swiat.

Bani [Burkina Faso]

2007-12-22T03:23:00.000-08:00

Polak za granica

2007-12-20T04:20:00.000-08:00

Scenka I - w kraju angojęzycznym

- Hello Mister! Skąd jesteś?
- Poland.
- Oh yes. Van der Saar...
- No, no. Not Holland! POLAND!
- Yes, yes. Amsterdam.
- NO, NO. NOT HOLLAND, but POLAND.
- ?!

Scenka II - kraj francuskojęzyczny
- Bonjour. Skąd jesteście?
- Pologne.
- A tak, to mówicie po włosku?
- ?? Nie, po polsku.
- Ale mieszkacie we Włoszech?
- ?? Nie, w Polsce!
- Ale to blisko Włoch?
- Nie do końca. Polska sąsiaduje z Niemcami i Rosją.
- A, to Pologne to nie to samo co Bologne?
- ?!

Targ w Malanville [Benin]

2007-12-19T04:50:00.000-08:00

Dzis znow fotograficznie, tym razem zdjecia z targu na granicy Beninu z Nigrem:

Portrety [Ghana, Benin, Togo]

2007-12-16T10:42:00.000-08:00

Innymi slowy:
Piszemy juz Niameym stolicy Nigru. Trafilismy w sumie troche przez przypadek, tranzytem do Burkina Faso.

Na straganie Voodoo [Benin]

2007-12-15T05:56:00.000-08:00

Na straganie Voodoo rozne ciekawostki trafic mozna:

zywego kameleona

kolce jezozwierza

martwe ptaki

i inne martwe stworzenia

zasuszone kameleony

kawalki skor

i czaszki

Handlarze Niewolnikow [Togo& Benin]

2007-12-14T09:34:00.000-08:00

Mieszkancy Afryki Zachodniej na rozne sposoby probowali uniknac zakucia w niewolnicze kajdany.

Jedni wykorzystujac przesad zabraniajacy handlarzom niewolnikow wstepu na wody jeziora zbudowali swoja wioske na palach.

Inni zaczeli budowac domy w ksztalcie minifortec.

Afrykański transport w pytaniach i odpowiedziach [Togo/Ghana]

2007-12-10T11:00:00.000-08:00

- Ile osób mieści się do 5 osobowego samochodu?

Wnętrze arfykańskiego auta, tak zresztą jak wyobraźnia jego właściela wydaje się nie mieć granic. Do przeciętnego 5 osobowego samochodu zmieścić się może nawet 7 pasażerów: 4 z tyłu i 3 z przodu.

- Jak to możliwe?

Z tyłu sprawa jest raczej jasna. A z przodu? Po prostu na fotelu pasażera siedzą 2 osoby, a trzecia zamuje pół fotela kierowcy.

- Czy w takich warunkach da się prowadzić?

Widocznie się da, skoro się prowadzi! - Choć nam nadal trudno w to uwierzyć.

- A ile osób wchodzi do minibusa?

Znów wszystko zależy od wyobraźni. Ale spokojnie do 30...

- Czy to prawda, że w niektórych krajach funkcjonują też moto-taksówki?

Tak, są to zwykłe jednośladowce, jakich pełno w Europie które tu działają jak zwykłe taksówki i na krótszych trasach przewożą pasażerów. Oczywiście, jak na Afrykę przystało ich potencjał wykorzystany jest do granic możliwości. Po za tradycyjnym przypadkiem, gdy moto-taxi zabiera jedną osobę, zdarzają się sytuacje, gdy na motorze siedzi kierowca, jeden pasażer, a na kierownicy leży 20 kg bagaż pasażera! Nierzadko też moto-taksówki zabierają dwójkę, czy nawet więcej pasażerów (nasz zaobserwowany rekord to cztery osoby+kierowca oczywiście!).

- A co na to policja?

Generalnie nic. Choć w niektórych krajach są jednak pewne granice. Nie wolno np. podróżować na dachu, czy w bagażniku.I na to oczywiście jest sposób. Wystarczy zatrzymać się przed kontrolą (te stoją zawsze tych samych miejscach), wysadzić ponadprogramowych pasażerów, pozwolić im przedefilować przed nosem policji, a następnie tuż za rogatkami znów załadować ich na pokład. W ten sposób do 5 osobowego kombi zabrać można i 10 nieszczęśników.

Pozostajac przy tematyce kilka zdjec motoryzacyjnych:

Afrykanskie stacje benzynowe

Wycieraczki tez niektorzy maja niezle

No i jeszcze motorki

Napisy [Ghana & Togo]

2007-12-09T05:35:00.000-08:00

Urzeklo nas ostatnio kilka napisow:

Jezus, imie najslodsze LTD.

Niewinna krew - mrozonki

Dzieki Ci Jezu - Wlosy a'la Rasta

Napis z prawej strony "Nie zalatwiac sie" okazal sie - jak widac w przypadku tego pana - nieskuteczny.

Byc moze dlatego wladze Lome postanowily przemowic do publiki bardziej obrazowo!

Innymi slowy:

Jestesmy juz w Togo. Jak widac ostatnio dotarlismy do Lome, a to zaowocowalo szybkim Internetem. Wreszcie, bo predkosc transferu w kawiarenkach internetowych na polnocy kraju przysparzala Bastka o palpitacje serca.

Wolontariat [Ghana]

2007-12-08T06:35:00.000-08:00

Przyjedźcie, zobaczycie jak mieszkamy, jak żyjemy - przekonywał do wizyty w Vincyt Rash jeden z samozwańczych przewodników w Bolgatandze. No to pojechaliśmy. Wioska: typowe dla północnej Ghanie skupisko glinianych chat, wyschnięte poletka, bieda piszczy z daleka.
- Wiecie, chcemy zachęcić do przyjazdu wolontariuszy - zagadnął w czasie wizyty w tradycyjnym domu Rash.

- A co, potrzebujecie ich tutaj? - sprowokowaliśmy do dyskusji.
- O, mogą np. uczyć u nas w szkole.
- A to nie macie etatowego belfra?
- No w zasadzie to Ghanijska Komisja Edukacji mianuje nam nauczycieli, ale oni nie zawsze się zjawiają.
- Jak to, nie przychodzą do pracy? Ktoś im za to płaci? A wy nie interweniujecie?
- Za każdym razem piszemy listy do Komisji, ale pozostają bez echa.
- No tak, więc wolicie polegać na wolontariuszach... A czy jak przyjeżdżają to muszą za pobyt płacić?
- Tak około 500 USD na rzecz naszej społeczności. W zamian dostają mieszkanie, uczymy ich tradycyjnego rzemiosła, no i jak wracają wystawiamy zaświadczenie, że odbyli wolontariat tu i tu i swoje obowiązki wykonywali wzorowo - wiecie, z takim listem polecającym to w Europie pracę dostaje się od zaraz!

I wszystko pięknie. Taki wolontriusz z pewnością wykonuje mnóstwo dobrej roboty, czasem zastępując nawet kilka osób. Tylko, że jego praca wcale nie likwiduje źródła problemu. On tylko "gasi pożar". A system jak nie działał tak nie działa. Co gorsza, ginie bodziec do jego naprawy, bo zawsze ktoś ten pożar ugasi i jeszcze za to sam zapłaci.
Trafnie wypunktował to spotkany gdzieś po drodze Holender:
"Przed wyjazdem myślałem o wolontariacie, ale od kiedy tu przyjechałem nie mam wątpliwości, że nie jest to najlepszy pomysł:
- Po pierwsze, bo trzeba za to płacić.
- Po drugie, bo wykonujesz pracę, za którą ktoś inny ma płacone.
- Po trzecie, bo w większości przypadków jest to nieprzygotowane i dużą część czasu nie masz nic do roboty."
Po tym co spotkaliśmy w Afryce nie sposób się przynajmniej w części z tym zdaniem nie zgodzić.

Mole National Park [Ghana]

2007-12-04T10:35:00.000-08:00

Do Mole National Park dojechać mogliśmy na dwa sposoby. Tradycyjnie, łapiąc w Tamale autobus, jadący raz dziennie do samego parku. Albo bardziej spontanicznie - wysiadając na skrzyżowaniu 50 km przed Tamale (unikając tym samym podwójnego przejazdu tym samym odcinkiem) i licząc, że coś na dalsze 80 km złapiemy.

Postawiliśmy na spotaniczność. Pierwsze wątpiwości pojawiły się gdy tylko wysiedliśmy. Wygląd skrzyżowania nie pozostawiał wiele złudzeń co do jego tranzytowego charakteru. Kilka glinianych domków, tuzin sprzedawców, tabun oczekujących na jakiś transport w tym samym co my kierunku i żadnego nawet najmniejszego śladu wehikułu.
Co gorsza, do zmierzchu została już niewiele ponad godzina, a możliwości noclegowych raczej żadnych. Nie pozostało nic innego tylko zrzucić plecaki na pobocze i czekać. Pół godziny i nic, a na głównej trasie ruch jak na Marszałkowskiej. Gdzieś w oddali przemknął mikrobus. Napis na tylnej szybie jakby skierowany do nas: "Patience - cierpliwość".
Tym razem chyba nie mieliśmy jej wystarczająco...po godzinie odpuściliśmy. Jak na złość ruch na głównej trasie ustał. 20 minut i nic. I słońce już zaszło... Powoli zaczęliśmy tracić nadzieję. Trzeba będzie przenocować na drodze. Do wschodu jeszcze tylko 10 godzin - jakoś damy radę... I właśnie w chwili gdy zastanawialiśmy się, który kawałek ziemi najlepiej zastąpi łóżko, nadjechało nasze 4 kołowe wybawienie: autobus i to w kierunku upragnionego parku Mole. Załadowaliśmy rzeczy i w drogę. Afryka kolejny raz dała nam lekcję. Cierpliwość, ponad wszystko cierpliwość. Już prawie 4 miesiące w podróży, a my wciąż nie możemy się dostosować...

Epilog
Tego wieczoru nie było nam dane dojechać do Parku Narodowego Mole. Po 2,5 godzinie jazdy obsługa zatrzymała nasz autobus, aby pomóc innym podróżnym przy naprawie ich środka transportu. Z opresji wyratował nas kierowca pickupa. Nie tylko zabrał do najbliższego dużego miasta, ale i pozwolił rozbić nasz namiot w swoim przydomowym ogródku. Do Mole dojechaliśmy dopiero następnego dnia...

Oprocz ogladania zwierzat w czasie spacerow,

w Mole mozna je tez podziwiac wprost z hotelu

oraz praktycznie z hotelowego basenu!

A na koniec zagadka. Co to za zwierze? Kto zgadnie?

PS. A to jest pan, o ktorym Marys napisala w komentarzu. W prawej dloni komorka, w lewej piwo. Tak podobno najlepiej tropi sie slonia...

Pomarancza [Ghana]

2007-12-03T10:01:00.000-08:00

Pomarańcza kosztuje 5 Peswa, czyli 1/20 Nowego Cedi. Ci, którzy nie zdążyli się jeszcze przyzwyczaić do niedawnej denominacji wolą cenę 500 Cedi.

Dla nas ma to w sumie drugorzędne znaczenie, liczy się to że pomarańczę można w Ghanie dostać wydając trochę ponad 12 gr! W cenę wliczone jest obieranie - tak by owoc od razu nadawał się do spożycia, a konkretnie.. do wypicia, bo pomarańczy w Ghanie się nie je, pomarańcze się wysysa. Właśnie dlatego owoc musi zostać specjanie "spreparowany". Za nim ostatecznie trafi do ręki klienta trzeba pozbawić go zewnętrznej warstwy skórki. Zadanie na pierwszy rzut oka banalne, w rzeczywistości nie jest w cale proste. Obierać należy bowiem ostrożnie, niezbyt głęboko (by nie zrobić dziury, którą mógłby wyciekać sok), ale wystarczająco by pomarańczę dało się łatwo zcisnąć (co gruba skóra skutecznie utrudnia). Na koniec wystarczy górny kawałek odkroić i już można przystąpić do konsumpcji. Całość w sprawnych rękach nie trwa dłużej niż 30 sekund, a ile potem radości przy wyciskaniu i wysysaniu ostatnich kropel pomarańczowego płynu.Wszystko pięknie, smacznie i orygialnie. Ale dziw bierze, że Ganijczycy nie odkryli jeszcze wynalazku pod nazwą "wyciskarka do soku".

Afryka stoi na glowie [Ghana]

2007-12-01T10:10:00.000-08:00

Zaczyna sie niewinnie, od pilki

czy tornistra

Po szkole,

A jak juz sie dorosnie mozna zwiekszyc skale

A na koniec majstersztyk: bagaz + dziecko!

Warsztat [Afryka Wschodnia]

2007-11-16T23:32:00.000-08:00

Tak wygladamy:

Tak spimy:

Tak jemy:

Tak podrozujemy:

A tak piszemy bloga:

Innymi slowy:
Jutro opuszczamy Afryke Wschodnia. Nastepny wpis juz z.... Ghany.

Pigmeje [Uganda]

2007-11-10T03:16:00.000-08:00

Mgahinga National Park powstal w 1991 roku. Czlonkowie plemienia Batwa z pewnoscia pamietaja te date bardzo dokladnie. To wlasnie wtedy Batwa (popularnie zwani Pigmejami) z dnia na dzien musieli opuscic zamieszkiwana przez siebie puszcze - wszystko w imie ochrony przyrody i mieszkajacych na tym terenie zwierzat. Wladze zaproponowaly Batwa finansowa rekompensate, dla czesci wybudowano nawet zastepcze domy. Te oferty zostaly jednak odrzucone.
Po kilkunastu latach niewysocy, niezgrabni, nieprzystosowani do uprawy ziemi - po prostu "inni" - ludzie lasu nadal niepogodzili sie ze strata. Zyja w kilku chatach rozrzuconych na polach "wysokich". Na zycie zarabiaja najmujac sie do prac polowych, ale przede wszystkich zebrzac. Czasem za pare groszy zaspiewaja i zatancza tez dla turystow.

Bebny [Burundi & Rwanda]

2007-11-07T09:32:00.000-08:00

Oto kilka zdjec z dwoch koncertow/ pokazow gry na bebnach, na ktorych bylismy . Pierwszy w Burundi, drugi w Rwandzie.

Oglaszam konkurs: Kto odnajdzie Marysie?

A to juz Rwanda, tu dla odmiany wystepowaly tez panie.
Bylo mniej bebnow, a wiecej tancow.

Innymi slowy:
Dotarlismy z powrotem do Ugandy. Teraz odpoczywamy nad brzegiem jeziora Bunyonyi.
Informacja specjalna dla rodziny: Jestesmy cali i zdrowi.

Pomoc Afryce [Burundi & Rwanda]

2007-11-07T08:41:00.000-08:00

Scena I
Jedziemy do Ruzini. To w okolicy tej wioski spotkali się podobno w 1871 roku dwaj wielcy afrykańscy odkrywcy Stanley i Livingstone. Wydarzenie to upamiętnia 2-metrowy głaz z wyrytą datą i krótkim napisem. Na miejscu poza nami pojawia się jeszcze samochód z innymi turystami. Wysiadają, robią zdjęcia i z powrotem do wozu. Szybko, bo otacza ich grupka natrętnych dzieci. Już w samochodzie wyjmują z portfela kilka drobnych banknotów i rozdają zgromadzonemu przy wozie tłumkowi. Dla wszystkich nie starcza. Jak to w życiu bywa pokrzywdzeni są zwykle najmniejsi, bo rączka za krótka i łokieć za mały. Nic dziwego, że płaczą.
Stukam się w głowę. Czemu to zrobili i czemu w taki sposób? Nie pomyśleli, że teraz każde z tych dzieci zamiast uczyć się w szkole będzie wolało czekać przy kamieniu aż przyjedzie "Le Blanc" i rozda trochę swojego bogactwa...

Scena II
Jesteśmy już w Rwandzie. W miejscowości Butare oglądamy pokaz tradycyjnych tańców. Po skończonym widowisku dwaj nowo przez nas poznani Amerykanie postanawiają dać artystom napiwek. Z portfela wyłania się gruby plik jednodolarówek.
- O, macie sporo drobnych - zagadnęliśmy.
- Mnóstwo. Zawsze dużo zabieramy, żeby rozdawać dzieciom.
- !?
- Są takie biedne. Strasznie się cieszą jak im dajemy po banknocie.
- My staramy się dzieciom nic nie dawać...
- No tak, ale nie możemy się pohamować.
Teraz już lepiej rozumiem, czemu po ulicach biegają za nami czasem nawet czteroletnie maluchy krzycząc "Helo Money!".

Dzis atrakcje turystyczne Burundi:

Miejsce spotkania Livingstona i Stanleya

Piramida upamietniajaca odkrycie burundyjskich zrodel Nilu

I samo zrodlo. Prawda, ze urocze?

Piekne plaze nad jeziorem Tanganika

A jak sie przyjedzie w porze deszczowej to mozna tez takie obrazki zobaczyc :)

Kolejka [Bujunbura, Burundi]

2007-11-03T09:54:00.000-07:00

Idziemy do banku wymienić pieniądze. Kilka skomplikowanych obliczeń i już wiadomo ile warte są nasze dewizy. Teraz trudniejsza część zadania: wypłacić pieniądze w kasie. Przy okienku prawdziwy chaos. Grupka ludzi bez ładu i składu próbuje dopchnąć się do kasjera. Będzie ciężko. Ale co tam, my zaprawieni w niejednych bojach podróżnicy nie przepchniemy się do kasy? Oczywiście, że się przepchniemy. Jak nie, jak tak! Hola! Czy na pewno nie ma kolejki? Ależ jest! Tylko nie tworzą jej ludzie, a sprawy. Przed okienkiem w rządku leży zestaw papierków (kwitów, rachunków, czeków), które czekają na załatwienie przez kasjera. Jeśli pojawia się nowy klient dokłada swój papierek na końcu rządka. Ich właściciele mogą więc spokojnie czekać na swoją kolej, albo... na kolej swojego kwitka.

Dzikie zwierzęta [Murchison Falls & Queen Elizabeth National Park, Uganda]

2007-10-28T02:07:00.000-07:00

Minęła północ. Obudziło nas dziwne pochrząkiwanie i odgłos rwania trawy. Wstrzymaliśmy oddech i wyciągnęliśmy aparat. Hipopotamy! Przyszły najeść się soczystą trawą na naszym campingu. Są bardzo blisko. Obchodzą nasz namiot, słyszymy je metr od nas za cienką ścianką tropiku. Nie ruszamy się, żeby ich nie spłoszyć, w biegu mogłyby nas zdeptać i nawet tego nie zauważyć. Oby tylko nie zahaczyły o linkę...

Po kilku dniach i nocach w parkach narodowych Ugandy nauczyliśmy się, że bliski kontakt z naturą nie zawsze musi być łatwy. Żeby przetrwać wypracowaliśmy nawet specjalne procedury awaryjne:

Dzikie świnie zjadły nam specjalnie przywiezione polskie kabanosy (w sekundę wyciągnęły właściwą torebkę z zamkniętego plecaka), a mrówki skonsumowały dwa nasze kolejne śniadania, więc zaczęliśmy jedzenie wieszać na drzewach.

Wspomniane wyżej hipopotamy odwiedzały nas nie tylko w nocy, ale i w ciągu dnia. Zawsze więc pilnowaliśmy by zachowywać od nich bezpieczny - 10 metrowy - odstęp.

Do obrony przed dzikimi świniami zaczęliśmy nosić niewielkie kamienie w kieszeniach.

Jeśli na kempingu spaliśmy dłużej niż jedną noc, codziennie przesuwaliśmy namiot, tak aby utrudnić termitom (które jedzą wszystko, łącznie z plastikiem) i mrówkom jego lokalizację.

A na deser jeszcze kilka zdjec:

Innymi słowy

W Ugandzie szczególnie dopisało nam towarzystwo. Niestety Ada i Grzes wyjechali, a my znow zostaliśmy sami. Powoli zbliżamy się do celu – Burundi.

Zanzibar [Tanzania]

2007-10-18T11:26:00.000-07:00

Innymi slowy:
Wyjechalismy juz z Tanzanii, teraz podbijamy Ugande. Czas uplywa nam szybko a to dzieki towarzystwu Ady i Grzesia, ktorzy dolaczyli do nas na dwa tygodnie.

Kilimanjaro [Tanzania]

2007-10-08T23:53:00.000-07:00

Jesli chodzi o opis gory to najlepiej zacytowac klasykow:
"Kilimanjaro is a pretty tricky climb you know, most of it's up until you reach the very very top, and then it tends to slope away rather sharply."
Monty Python's Flying Circus Episode Nine: The ant, an introduction

Po polsku nie brzmi juz tak dobrze:
"Kilimandżaro to ciezka wspinaczka, głównie pod góre, az na sam szczyt, a potem gwaltownie w dol."

Tragarz i przewodnik

A to tragarz z innego zespolu

Mt. Meru o wschodzie slonca

Wschod slonca na szczycie

I Bastek tamze

A to juz na zejciu na szczycie krateru

A Mary w tym czasie wygladala m.in. tak

Transport [Nairobi, Kenia]

2007-10-01T04:51:00.000-07:00

W pierwszym autobusie odpadło koło (na szczęście przy prędkości ok. 10 km/h nie stanowiło to większego niebezpieczeństwa), żeby zmieścić się do drugiego musieliśmy stoczyć walkę na łokcie i pięści z tłumem oczekujących, a późnej jeszcze dodatkowo zapłacić za każde miejsce. Kierowca kolejnego autobusu odmówił jazdy w połowie drogi i pasażerowie przekonywali go przez dwie godziny... Po takich doświadczeniach z ulgą przesiedliśmy się na ciężarówki, by kolejno podróżować na pace, na dachu kabiny, na drewnianych żerdziach nad kilkoma bykami i wreszcie przez 12 h na metalowych rurkach w towarzystwie 200 kóz i owiec. Jedynym wytchnieniem był dzień, który spędziliśmy na poboczu bezskutecznie usiłując przez 10 h złapać cokolwiek jadącego w stronę Kenii...

Lapiemy stopa

Na drugiej ciezarowce

A to juz w trzeciej. Najpierw siedzielismy w srodku.

Potem musielismy przeniesc sie na gore,

bo w srodku pojawily sie kozy i owce

A chwile pozniej zaczely tez wsiadac na dach!

Innymi slowy:

Dotarlismy do Nairobi. Udalo nam sie wreszcie zalogowac na naszego bloga, pierwszy raz od miesiaca. W Etiopii z jakiegos dziwnego powodu byl on zablokowany. Na szczecie jego aktualizacja zajal sie Inek, za co mu serdecznie dziekujemy.

Slub [Swinoujscie, Polska]

2007-09-30T09:27:00.000-07:00

Nasi przyjaciele Jola i Mateusz wzieli wczoraj slub. Wszystkiego najlepszego!

Plemiona [Dolina Omo, Etiopia]

2007-09-30T08:46:00.000-07:00

Na poludniu Etiopii w dolinie rzeki Omo zamieszkuja niezwykle plemiona.

Mursi, ktorych kobiety rozciagaja sobie dolna warge

Tak by moc wlozyc w wolna przestrzen gliniany krazek

Jego srednica moze dochodzic nawet do kilkunastu centrymentow!

Z kolei w plemieniu Hamerow

Kobiety demonstrujac krancowe oddanie swoim mezom

Pozwalaja sie bic batem!

A mezczyzni, zeby pojac za zone te dzielne kobiety

Skacza po grzbietach bykow, demonstrujac w ten sposob swoja odwage

Wabik [Dodola, Etiopia]

2007-09-20T09:27:00.001-07:00

Wchodzę do autobusu. Nagle zamieszanie, ścisk. Zerkam w dół. W kieszeni mam małą czarną rękę, właśnie wyciąga mój portfel. Hola! Na twarzy 7-letniego dziecka pojawia się zmieszanie. Ja? - patrzy pytająco - Ja nic przecież nie zrobiłem.

Wabik zadziałał doskonale. W portfelu mam tylko trochę drobnych - na przynętę dla takich właśnie rzezimieszków.

Zdjecia (dzisiaj z konnego trekkingu w gorach Bale)

Millenium cz. 2

2007-09-16T15:00:00.000-07:00

W Lalibeli nowe tysiąclecie witano na dwa sposoby. Część mieszkańców spędzała czas przed telewizorem oglądając relację z millenijnego koncertu w Addis Ababie. Specjalnie zaproszone na tę okazję gwiazdy w postaci "Black Eyed Peas" czy "50 cent" zrobiły jednak niewielkie wrażenie. Bo czyż "wycie" amerykańskich gwiazd równać się może z pięknem tradycyjnej etiopskich dźwięków? To właśnie one królowały w barach i kawiarenkach, które przyciągnęły sporą część mieszkańców miasta. Zabawa przy butelce piwa czy szklance tradycyjnego wina miodowego tej trwała do białego rana.
W Nowy Rok wszyscy wyszli na ulice by pospacerować (mocnym wężykiem), odetchnąć po szalonej nocy i zaprezentować nowe zakupione specjalnie na tę okazję stroje.
Nurtuje nas jeszcze tylko jedno pytanie: Jak wytłumaczyć Etiopczykom, że rozpoczęcie roku 2000 oznacza tylko tyle, że tysiąclecie skończy się dopiero za 365 dni!

Zdjecia:

Millenium cz. 1

2007-09-13T13:13:00.001-07:00

Etiopię zalewają zagraniczni turyści. Przybywają ze wszystkich zakątków świata: z Francji, z Niemiec, z USA. Przynajmniej tak twierdzi rządowa telewizja. W ostatnim miesiącu było ich aż 10% więcej niż rok temu. Np. Aksum odwiedziło całe 1 000 osób! Zdaje się, że są to głównie etiopscy turyści, bo wczoraj w mieście widzieliśmy tylko 2 obcokrajowców, a dziś kolejnych 3. Gdzie więc jest ten zalew?
A o co w ogóle chodzi z tym Millennium? Sprawa jest dość skomplikowana. Etiopczycy liczą czas w oparciu o kalendarz koptyjski (mający swe korzenie w starożytnym Egipcie), gdzie rok dzieli się na 12 trzydziestodniowych miesięcy i jeden dodatkowych pięcio- lub sześciodniowy miesiąc zwany Pagumen. Żeby sprawę jeszcze bardziej skomplikować trzeba zaznaczyć, że kalendarz etiopski wykorzystuje reformę wprowadzoną przez Juliusza Cezara (według której rok przestępny występuje - bez żadnych wyjątków - co 4 lata). To różni go od wykorzystywanego w Europie kalendarza greogoriańskiego - wprowadzonego przez papieża Grzegorza XIII w 1582 roku. W rezultacie czas w Etiopii "późni się" o ponad 7 i pół roku. Co oznacza, że 11 września 2007 roku w kalendarzu europejskim będzie jednocześnie millenijnym Sylwesterem w kalendarzu etiopskim! Niepowtarzalna okazja dla tych, którzy chcieliby jeszcze raz wkroczyć w nowe tysiąclecie.

Dworzec autobusowy [Aksum, Etiopia]

2007-09-13T11:43:00.000-07:00

Bramy dworca autobusowego otwierają się punktualnie o 6-tej. Wtedy zaczyna się wyścig, wyścig do autobusu. Kto nie zdąży, ten nie pojedzie. Prawie wszystko w Etiopii odjeżdża o świcie, potem na transport raczej nie ma szans. Biegną wszyscy. I ci co bilety mają, i ci co biletów jeszcze nie mają. Jeden przez drugiego, byle szybciej, byle zająć jakieś miejsca. Przepychankom i szturchaniu nie ma końca. Biegną wszyscy. Czy na pewno? Och nie! Bo o to, gdy pierwsi szczęśliwcy dobiegają właśnie do autobusowych drzwi, okazuje się nagle, że najlepsze miejsca są już zajęte. Siedzą na nich ci lepsi, których obsługa za drobną opłatą wpuściła już wcześniej i faranji (czyli my), którzy z nieznanych powodów są na dworcach traktowani w sposób uprzywilejowany. Gdy już do mety dobiegną ostatni uczestnicy wyścigu (a bieganie to przecież w Etiopii sport narodowy), a autobus zapełni się po brzegi - tak, że nawet szpilki nie da się wcisnąć, wtedy pojawi się wreszcie obsługa. Najpierw wyrzucą tych, co stoją w przejściu. Potem zacznie się prawdziwe odsiewanie ziarna od plew. Trzeba wyłowić i wyprosić tych co siedzą, ale biletu nie mają. Zadanie wcale nie jest proste. Podróżni dysponują bowiem całym wachlarzem sztuczek: od krzyków i awantur, po wymachiwanie fałszywymi biletami. Nic więc dziwnego, że dopiero koło 7-8-mej autobus może w końcu ruszyć w trasę, a siedzący w środku pasażerowie mogą wreszcie odetchnąć z ulgą. Udało się.

Na deser kilka portretow:

Przepis na Simen Mountain National Park w porze deszczowej. [Gory Simen, Etiopia]

2007-09-06T00:16:00.000-07:00

Weź zdjęcie Wielkiego Kanionu. Potnij na kawałki. Pomieszaj. Powstałe zdjęcie pomaluj na zielono.

Następnie dorzuć dużo chmur i mgły. Dokładnie wymieszaj i wstrząśnij, tak żeby spadł deszcz. I wreszcie stopniowo zacznij dodawać promienie słońca. Na koniec do smaku dorzuć szczyptę dzikiej zwierzyny.

Gratulacje. Właśnie stworzyłeś wulkaniczny krajobraz Simen Mountain National Park w czasie pory deszczowej.

Innymi slowy:

5-dniowy trekking w gorach Simen przyniosl nam duzo radosci. Mimo panujacej w Etiopii pory deszczowej, udalo nam sie zobaczyc calkiem sporo widokow. Zreszta co tu pisac, zdjecia mowia same za siebie.

Taka będzie Etiopia [Gonder, Etiopia]

2007-09-04T00:31:00.000-07:00

Nocleg spędziliśmy na posterunku staży granicznej. Sudańskiej gościnności nie dało się odmówić. A do tego jeszcze doszły te smoki, które miały żerować po etiopskiej stronie granicy. Pogranicznicy nie mogli się mylić. Tak, zdecydowanie na nocleg lepiej zostać w Sudanie. Dostaliśmy swój kawałek podłogi i obowiązkową herbatę. A rano mogliśmy spokojnie przekroczyć granicę.

Etiopska strażniczka nie rzucała się zbytnio w oczy. Trampki za kostkę, czerwone rajtuzy, przykrótka sukienka. Dobrze, że chociaż miała identyfikator. Potem jeszcze posterunek, czyli gliniana chata w typowej afrykańskiej zagrodzie. Ciekawe gdzie ulotniły się kozy? Skacowany urzędnik (tak, tu mają alkohol) niemrawo przerzucał kartki w zeszycie. Chyba sprawdzał czy ostatnio nie przekraczaliśmy tu granicy. A gdyby to co? 5, 10, 15 minut. No wreszcie. W końcu odpuścił. Welcome to Ethiopia!

Tele(komunikacja) [Chartum, Sudan].

2007-09-04T00:22:00.000-07:00

Transport w Chartumie odbywa się prawie bezgłośnie. Kierowcy nie trąbią, naganiacze nie krzyczą. Jak chce się wsiąść, wystarczy machnąć ręką, jak wysiąść pstryknąć palcami. Nie ma zbędnych słów, nie ma zbędnych dźwięków. Aż trudno uwierzyć. Wszystko w absolutnej ciszy.

No chyba, że... zadzwoni komórka. Wtedy rozmawia się głośno, bo rozmówca jest przecież daleko i może nie dosłyszeć.

Sudańczycy w ogóle mają hopla na punkcie komórek. Telefon ma każdy. Telefon jest jak woda na pustyni - niezbędny do życia. W Sudanie może nie być drogi, prądu, nawet zimnej coca-coli, ale zasięg na pewno będzie.

Innymi slowy:

Przepraszamy za opoznienia w nadawaniu, ale Internet bylismy przez 7 dni odcieci od cywilizacji.

Sudanczycy [Sudan]

2007-08-23T10:40:00.000-07:00

Sudańczycy to przemili ludzie. Na ulicach, autobusach i restauracyjkach otaczają nas cały czas uśmiechnięte brązowe i czarne twarze. Zawsze ktoś mówi po angielsku, pokaże drogę, podpowie właściwą cenę, a nawet zaprosi na odpoczynek do siebie. Na Sudańczykach z północy nie widać piętna wojny, walk międzyplemiennych czy klęski humanitarnej w Darfurze (w końcu to ładne kilka dni drogi z Chartumu). Nie widać podziałów - kubek wody z Nilu dostanie każdy, gdy tylko poprosi. I nie widać biedy i głodu, chyba że skrywają się pod kolorowymi chustami i uśmiechami "how are you mister?"

Innymi slowy:

Wyjezdzamy z Sudanu. Nie dostalismy wizy do Erytrei - zabraklo na chyba cierpliwosci i czasu. Jutro jedziemy do Etiopii.

Pustynia [Sudan]

2007-08-21T11:00:00.000-07:00

Noce na pustyni

Pierwszej nocy pustynia była dla nas wytchnieniem. Autobus - przerobiona ciężarówka - wlókł się niemiłosiernie po nieistniejącej drodze. Wokół tylko piasek, gdzieś po prawej czasem mignął Nil. Pasażerami trzęsło niemiłosiernie. Na szczęście raz na jakiś czas psuło się zawieszenie. Kierowca zarządzał postój, a wtedy wymęczeni pasażerowie wyłuskiwali się z wnętrza puszki i padali na ziemię, natychmiast zasypiając. Budzeni po kilkunastu minutach, z żalem wciskali się z powrotem. Dopiero tuż przed wschodem słońca litościwy kierowca pozwolił wszystkim pospać chwilkę dłużej. I tylko dzięki temu zdołaliśmy przetrwać kolejne 8 godzin męczarni.

Drugą noc na pustyni spędziliśmy już zupełnie sami - w cieniu piramid z Meroe. Strażnik wydał nam oficjalne pozwolenie i na osiołku pojechał do swojej wioski. Mieliśmy wodę, jedzenie i osłonę przed wiatrem. Nic nas nie mogło zaskoczyć. Jednak w nocy pustynia pokazała swoje drugie oblicze. Najpierw zlani potem walczyliśmy z upałem, później jeszcze zacieklej z owadami i innymi żyjątkami, by w końcu szukać ochrony przed niesionym przez szalejący wiatr piaskiem w naprędce rozstawionym namiocie. A i tak mieliśmy sporo szczęścia, bo następnego dnia nad regionem przeszła niespotykana ulewa, zalewając całe połacie pustyni, drogi i miasta.

Piramidy w Meroe:

Innymi słowy:

Po 5 dniach dojechaliśmy wreszcie do Chartumu. Podróż dała nam się nieźle we znaki. Najgorszy był chyba pierwszy, pustynny odcinek z Wadi Halfy do Dongoli, gdzie zamiast 12 jechaliśmy 27 godzin. Potem spotkała nas jeszcze piaskowa burza, a tuż przed Chartumem oberwanie chmury. Poza tym, jak na razie wszystko zgodnie z planem.

Upal [Sudan]

2007-08-21T10:33:00.000-07:00

Wiatrak kręci się wolno, zdecydowanie za wolno.

Plan na dziś: przetrwać. Mija dziesiąta. Słońce zaczyna nieubłaganą operację. Może dziś będzie inaczej. Nic z tego. To tylko złudne marzenie.

Całe miasto desperacko szuka ratunku. Kto żyw chowa się w cieniu. Pod dachem można jeszcze wytrzymać. Na otwartej przestrzeni żywa istota nie ma żadnych szans.

Czasem tu i tam zawieje. Wiatr nie przynosi żadnej ulgi. Wręcz przeciwnie. To wiatr pustyni. Przed takim wiatrem lepiej uciekać. Jego podmuch jest gorący, aż nie do wytrzymania. Wypala wszystko co napotka na drodze.

I tak do wieczora. Dopiero wtedy można zacząć normalnie egzystować.

Innymi słowy:

Podobno temperatura w słońcu dochodzi do 60ºC, w cieniu koło 40. Nikt rozsądny nie próbuje zwiedzać Sudanu w lecie..Uzupełniamy płyny i minerały i cieszymy się z każdej napotkanej lodówki - tak co 3-7 godzin na trasie.

Sudan 14/08 [Wadi Halfa, Sudan]

2007-08-17T09:37:00.000-07:00

Wadi Halfa to w zasadzie nic więcej jak kilka przecznic i glinianych parterowych domów. Choć Nil płynie niespełna kilometr stąd w mieście nie ma nawet śladu zieleni, wszystko opanowała pustynia. Raz w tygodniu przypływa prom a na nim tabun podróżnych z Egiptu. Wtedy miasto ożywa. Zapełniają się tanie hoteliki, kafeterie i restauracyjki. Na ulicach robi się gwarno i przyjemnie, ale nie na długo. Każdy stara się jak najszybciej ruszyć dalej. Do Dongoli, Kormy czy Chartumu. Byle szybciej do cywilizacji. Pewnie byśmy się tu w ogóle nie zatrzymali gdyby nie obowiązek rejestracji. Kolejna przeszkoda mająca zniechęcić turystów odwiedzających Sudan. Nas to nie zatrzyma. Dla nas 1,5 godziny spędzone w walce z biurokratyczną maszyną są czystą przyjemnością. Wydatek 32 USD cieszył już znacznie mniej.

Abu Simbel

Na promie

Wadi Halfa

I jej mieszkancy

Innymi słowy:
Na promie bilety drugiej klasy (kupione jeszcze w Kairze) uprawniały nas do kawałka ławki w klimatyzacji pod pokładem lub miejsca leżącego na pokładzie. Wybraliśmy to drugie i przez cały dzień walczyliśmy ze słońcem i coraz większą liczbą pasażerów próbujących coś uszczknąć z naszej przestrzeni, a przede wszystkim cienia. Opłaciło się jednak - rano następnego dnia mieliśmy piękny widok na świątynię Abu Simbel (przeniesioną podczas budowy tamy asuańskiej, żeby uniknąć zalania przez wody jeziora).
Rejestracja na policji w Wadi Halfie zajęła nam zaledwie 1,5 h i wymagała odwiedzenia 8 okienek i punktu ksera. Teraz w każdym kolejnym mieście też musimy się rejestrować, ale już za darmo.

Mansur [Luksor, Egipt]

2007-08-12T14:35:00.000-07:00

W hotelu najważniejsza jest atmosfera. I tu nie pomogą żadne gwiazdki. Wręcz przeciwnie. Gwiazdki mogą raczej zaszkodzić, bo im ich więcej tym hotel jest bardziej sterylny i mniej w nim domowego ciepła. A nic tak nie tworzy odpowiedniej atmosfery jak ręka gospodyni albo gospodarza. Czuć ją tylko w małych hotelach i hotelikach gdzie szef może wszystkiego dopilnować. Jak to mówią "pańskie oko konia tuczy". Czasem to nie "ręka" a sama postać właściciela potrafi wynagrodzić wszystkie niewygody.
Idealnym tego przykładem było nasz spotkanie z Mansurem - szefem Nubian Oasis. Przystojny, niewysoki koło 40-tki. Od razu zauroczył nas swoim poczuciem humoru. Bił od niego jakiś spokój i pasja tworzenia hotelu - turystycznej oazy na egipskiej pustyni zamętu. Pewnie dlatego niektórzy przyjeżdżając na jeden, dwa dni zostają u niego całe tygodnie. Szkoda, że my nie mogliśmy.

Najstarsza piramida swiata

Na Nilu

Swiatynia w Karnaku

Swiatynia w Luksorze - po zachodzie slonca

Rozbiorka

Innymi słowy:
Przegadaliśmy przy piwie pół nocy i daliśmy się nawet namówić na wycieczkę z przewodnikiem po Dolinie Królów. Wycieczka średnia, ale sam Luksor dzięki Mansurowi bardzo nam się podobał.

Konsulat Sudanu [Kair, Egipt]

2007-08-10T08:42:00.000-07:00

Gdyby nie sudańska flaga 4 piętrowy budynek nie wyróżniałby się niczym wśród szeregu podobnych w całej okolicy. Obskrobane ściany, niewielkie okna, no i garaż. Właściwie nie garaż, a wydział konsularny. Wnętrze wykończone sztucznymi marmurami urządzone jest raczej tradycyjnie. Z jednej strony poczekalnia, z drugiej okienka dla pracowników konsulatu. W środku wnętrze wypełniają dwa biurka, stół, kilka krzeseł i najważniejsze: komputery – urządzenia niezbędne do gry w pasjansa.

Konsulat otwierają o 9 tej, ale urzędnicy pojawiają się 3 kwadranse później. Nie ma rady, musimy czekać...african time. W kolejce stoi jeszcze ze 20 innych osób. Na szczęście my byliśmy pierwsi... tylko czemu stanęliśmy nie do tego okienka?! W sumie i tak nie jest źle tylko 20 minut formalności, 100 USD opłaty i za 2 godziny możemy się zgłosić po odbiór paszportów z wizami. A w Londynie cała procedura zajmuje 9 tygodni.

A Kair. Tak jak sie spodziewaliśmy: tłoczny, głośny i gorący.

Widok ogolny

W meczecie

Na ulicach starego miasta

I oczywiscie piramidy

I na koniec Spinx - jak mowi Mary symbol madrosci

Łowicz [Polska]

2007-08-04T09:51:00.000-07:00

Na początku był pomysł. Nic skomplikowanego. Po prostu zwykły pomysł. Pojechać do Afryki i tyle.

Kto na niego wpadł w zasadzie trudno dziś dociec. Na pewno nie my. Europejczycy do Afryki jeżdżą przecież od dawna. Kto był pierwszy? Też ciężko stwierdzić. Może Livingstone, a może jego kolega Stanley? Pewnie żaden z nich. Bo i przed nimi znalazło się wielu śmiałków, których Czarny Ląd przyciągał z ogromną siłą.

Na pierwszy rzut oka widać, że nasz pomysł nie jest wcale nowy. A to nie wróży nam za dobrze. Dziś wyjazd powinien być oryginalny, trasa nowatorska, a pomysł niecodzienny. Jak już jechać do Mali to na wielbłądzie, albo lepiej na dwóch. Jak wchodzić na Kilimandżaro to tyłem lub na czworakach. A jak podróżować po Ameryce to koniecznie trzeba ją przejechać wszerz lub jeszcze lepiej wzdłuż. A my po prostu jedziemy do Afryki. I co? I nic.

Plan i owszem jakiś mamy, ale raczej bez fajerwerków. Zaczynamy w Kairze, a potem na południe. Dotrzeć chcemy do Burundi. Dokąd tak na prawdę pojedziemy? Gdzie skończymy? Co spotka nas po drodze? Pół roku - szmat czasu, ale czy wystarczy? Pozostańcie przy odbiornikach. Pierwsze wieści z podróży już wkrótce...

Marysia i Bastek